Schokkend? Welnee! Politie slaat wéér vaker toe met de wapenstok bij legitieme anti-AZC demonstraties
In dit artikel:
De NOS meldde dat de politie in Nederland vorig jaar fors vaker geweld heeft gebruikt: het aantal geweldsincidenten steeg met 9 procent naar circa 25.000 gevallen, goed voor ongeveer 39.000 afzonderlijke geweldshandelingen. Het nieuws leidde tot felle kritiek in het besproken opiniestuk, dat deze stijging ziet als het voorspelbare gevolg van het huidige politieke klimaat en het overheidsbeleid rond asielzoekers.
De auteur stelt dat de regering burgers negeert door in groten getale asielzoekers toe te laten en dat lokale bezwaren worden weggewuifd. Volgens die lezing gebruikt de staat de politie steeds vaker als harde hand, vooral bij anti-AZC-demonstraties: waterkanonnen, honden en charges zouden regelmatig en buitenproportioneel worden ingezet tegen mensen die hun buurt willen beschermen. De tekst roept op om het vermeende staatsoptreden aan de kaak te stellen en moedigt steun voor een beweging tegen wat zij noemt staatsrepressie en het “asielkartel”.
De politie zelf plaatst de ontwikkelingen in een ander perspectief. Corry van Breda, portefeuillehouder Geweld bij de politie, wijst op de rol van demonstraties waarin ook relschoppers of vernielers optreden en zegt dat de inzet van geweld afhankelijk is van de situatie: "Wij gebruiken het liefst helemaal geen geweld, maar het is altijd afhankelijk van de situatie." Ze benadrukt ook dat politie optreedt wanneer strafbare feiten worden gepleegd of wanneer de veiligheid in het geding is.
Uit de gepresenteerde cijfers blijkt daarnaast dat intern weinig straffen volgen: in 369 gevallen beoordeelde de politie het toegepaste geweld als niet aan alle criteria voldend, maar dit resulteerde slechts in circa vijftien disciplinaire maatregelen zoals intrekking van verlof of berisping. De auteur interpreteert die uitkomst als bewijs voor gebrekkige verantwoording.
Kort samengevat: het artikel koppelt de stijging van politiegeweld aan politiek beleid en maatschappelijke onvrede rond asielopvang, toont hoe de politie haar acties rationaliseert en wijst op een schijnbaar geringe mate van interne sanctionering — en voorspelt dat, zolang het beleid niet verandert, protest en politieoptreden verder zullen escaleren.