Na moorden door Hans Van Themsche 20 jaar geleden kwam er nieuwe wapenwet: "Streng, maar ze werkt"
In dit artikel:
"De manier waarop Hans Van Themsche 20 jaar geleden een wapen kocht, is nu onmogelijk gemaakt," zegt Nils Duquet, directeur van het Vlaams Vredesinstituut. Op 11 mei 2006 kocht de toen 18‑jarige Hans Van Themsche in Antwerpen een jachtgeweer en schoot daarmee drie mensen neer; twee slachtoffers — het tweejarige meisje Luna en haar oppas Oulematou — kwamen om het leven, een derde persoon, Songül Koç, overleefde. De schok en verontwaardiging rond die aanslag trokken het tempo van hervormingen in de Belgische wapenwetgeving sterk aan.
Waar het voor 2006 volstond om simpelweg je identiteitskaart te tonen om een jachtgeweer te kopen, trad op 8 juni 2006 een nieuwe wet in werking die veel strenger was en wapens in drie categorieën indeelde: verboden, vrij verkrijgbare en vergunningsplichtige wapens. De kernregels zijn sindsdien dat je in principe meerderjarig moet zijn, een vergunning moet hebben behalve voor enkele uitzonderingen (zoals alarmwapens of zeer oude vuurwapens) en dat je een gegronde reden moet kunnen voorleggen — bijvoorbeeld sportief schieten, jacht, verzamelen of beroepsmatig gebruik.
De hervorming kwam er niet uit het niets: Europa had al in 1991 een vuurwapenrichtlijn, maar België voerde die langzaam door, mede door een sterke wapencultuur, belangen in vuurwapenproductie en politieke gevoeligheden tussen Vlaamse en Waalse partijen. In de overgangsperiode 2006–2008 moesten wapenbezitters kiezen tussen inleveren of vergunning aanvragen; meer dan 200.000 vuurwapens werden toen ingeleverd en vrijwel allemaal vernietigd, waardoor het legale wapenbezit aanvankelijk zakte. Inmiddels is het aantal weer gestegen tot ongeveer 800.000, wat Duquet toeschrijft aan de groeiende populariteit van de schietsport en aan gevoelens van onveiligheid.
Volgens Duquet heeft de wet op termijn effect gehad: het aantal dodelijke schietincidenten daalde en de vergunningsplicht houdt veel mensen die uit angst een wapen willen aanschaffen tegen. Tegelijk blijft illegaal wapenbezit een strafbaar feit en een aanduiding dat gevaar niet volledig verdwenen is.